In human being

‘Wie ben ik nou helemaal?’ – Over schrijfdrempels

schrijfdrempels

Voel je het verlangen een blog te beginnen? Of kortere artikelen te schrijven voor je website, voor Facebook of een online magazine? Dan zijn er tal van schrijfdrempels die je kunnen tegenhouden. Een ervan is de gedachte ‘Wie ben ik nou helemaal?’. Komt je die bekend voor? Dan is dit artikel voor jou geschreven.

Natuurlijk vertelgevoel

Iedereen heeft van nature vertelgevoel. Het zit in ons dna geweven. Al sinds we vuur kunnen maken, delen we informatie, inzichten en ervaringen, met dat knappend vuurtje in ons midden. In de nomadische gemeenschappen van onze verre voorouders leerden we rondom het vuur van elkaar, voelden we steun en warmden we onze handen en harten.
Pas relatief kort geleden kreeg vuur nieuwe verschijningsvormen: online magazines, blogs en andere social media, boeken. Geschreven woord bood mogelijkheden, we konden er meer soortgenoten mee bereiken. Vuur brandde voortaan ook digitaal en bleef dezelfde oerbehoeftes vervullen, de dynamiek veranderde alleen. Schrijven vraagt andere vaardigheden en iets vertellen in een kleine community geeft een ander gevoel dan schrijven voor een wereldwijde menigte.

Door de komst van boeken en internet is onze beleving van het vuurritueel meeveranderd. Sindsdien blijven we in het ongewisse over wie er allemaal rondom ons kampvuur zitten, en met hoeveel ze zijn. Dat doet een appèl op ons gevoel van veiligheid.
Van nature delen we moeiteloos ideeën, inzichten, ervaringen in een kleine setting, zoals onze jagende en verzamelende voorouders dat deden. Maar zodra we datzelfde verhaal willen opschrijven om te publiceren voor een publiek ‘out there’, wordt het een ander verhaal. Letterlijk, het vervormt. Ineens is het veel lastiger woorden vinden, wordt de toon zomaar formeel, krijg je moeilijker toegang tot je natuurlijke vertelgevoel, en vraag je je af ‘wie ben ik nou helemaal?’.

Schrijfdrempels

In de gesprekken die ik met anderen over schrijven voer, over blogs, socialmediaposts, artikelen en boeken, komen regelmatig beperkende overtuigingen ter sprake. Schrijfdrempels. Wat me na jaren is opgevallen: ze zijn zelden uniek in hun soort. Laatst vertelde iemand over zijn boekplan. Hij had zin om dat boek te schrijven. Tegelijk was er een diepgevoeld besef van nederigheid. Het ging allesbehalve om hem persoonlijk, om roem, aandacht en hoge verkoopaantallen. Dus was het wel zo nodig dat boek te schrijven?  Twijfel.

Een houding die precies zou passen in een nomadisch gezelschap, vermoed ik. Passend bij de wortels van ons bestaan. Je voelt inspiratie om ervaringen en inzichten te delen en zoals een stamoudste dat zou doen,  doe je dat om bij te dragen aan het welzijn van de groep (je ontwikkelt er zelf ook door). Ik = wij, het groepsbelang is het belang van het individu.

Er waren meer twijfels:

Ben ik wel de juiste persoon om iets over dit onderwerp te zeggen?
Wie ben ik nou helemaal?
Ben ik er klaar genoeg voor? Eerst is er dit of dat nog nodig, moet ik nog iets bewijzen.

Zijn dit twijfels typisch voor een individualistische cultuur? Zouden deze schrijfdrempels ook bestaan in een nomadische gemeenschap?
Natuurlijk, als je voelt dat er nog iets moet rijpen, luister daar dan naar. Onrijpe vruchten smaken wrang en zuur. Geef zonlicht meer tijd. Maar die andere twijfels zijn vanuit het creatieperspectief te beantwoorden, dat een nederig perspectief is. Ben ik wel de juiste persoon? Wie ben ik nou helemaal? Creatie is leven dat zichtbaar wil worden. Een schrijver is een kanaal. Een vat vol levenservaringen en vakkunde, wijsheid en opgedane inzichten waardoor creatie vorm kan krijgen. Een co-creatie tussen gereedschap en levenskunstwerk.

Gehoor geven aan de creatievonk

Als je je dat realiseert, houden de beperkende overtuigingen dan nog stand? Of durf je zonder schroom en in al je grootsheid gehoor te geven aan de gevoelde creatievonk? Wanneer je schrijft vanuit die intentie, en zonder verwachtingen te hebben over wat het oplevert, dan gaat schrijven ver voorbij egomotieven. Voorbij het willen ontvangen van applaus en bevestiging. Dan draagt het altijd bij aan de ontwikkeling en het welzijn van de gemeenschap.

Maya Angelou had minder woorden nodig om hetzelfde te zeggen:

‘A bird doesn’t sing because it has an answer, it sings because it has a song’

Is er ooit een vogel geweest die twijfelde over het nut en bestaansrecht van zijn lied?


Kun je aanmoediging gebruiken bij het schrijven, kom dan naar deze 3 bijeenkomsten speciaal voor yoga- en meditatiedocenten, holistisch zorgverleners, coaches en trainers. Schrijf je lied!

Dit vind je misschien ook interessant

explore more