In human being

Meebewegen met de energie van de lente

Als de zon schijnt ga ik automatisch meer naar buiten. Op de wat koudere of grijzere dagen is dat een veel grotere uitdaging. De winter is natuurlijk een periode om je letterlijk terug te trekken, te retreaten. Kaarsjes aan op de kortere en donkerdere dagen en net als de beren jezelf terug te trekken in je veilige thuisbasis, je eigen (t)huis. Nu het lente is, merk ik dat ik vanzelf geneigd ben weer naar buiten te gaan.

Het heerlijke gevoel van de lucht en wind op je huid. De boomknoppen die op ontploffen staan. De zachtheid en het geluid van het water dat tegen de oever klotst. De warmte van de zon en de aarde direct onder je voeten. Het maakt een kracht in mij los die zo natuurlijk voelt. Een kracht die het liefste altijd aanwezig is.

De tuin voorbereiden

In de afgelopen wintermaanden heb ik veel geslapen. Op tijd naar bed als het toch vroeg donker was. Mijn lichaam houdt daar wel van. Maar nu is het weer lente. Na een tijd van meer in huis zijn, voel ik dat mijn aandacht als vanzelf weer uitgaat naar de tuin. Ik heb veel zin om zaadjes te planten, bloemen en planten te zien groeien, de tuin voor te bereiden op een seizoen vol bloei.

Soms naar binnen, soms naar buiten

Heeft mijn lichaam dat nodig, die terugtrekkende en naar buiten tredende beweging in winter en lente, of is het een aanpassing aan het klimaat waarin ik op dit moment leef? Stiekem houd ik wel van de seizoenen; er is een tijd om te oogsten, om te retreaten en te zaaien. Zoals je in de natuur zo mooi kan zien: het is tijd om langzaam naar buiten te komen. We zijn natuur en net als de natuur maken we ook seizoenen door.

explore more