In just being

Leven zonder gedachten, kan dat wel?

Ik word wakker. In huis heerst intense rust. Ik kijk naar buiten en zie de zon opkomen. Wauw zo prachtig dat licht en de kleuren van de zon. De vogels fluiten en de geur van verse grond, bladeren en koeienpoep komt me tegemoet. In de verte hoor ik een trein. De rust is er nog steeds. Jaren geleden kon ik me erg laten afleiden door geluiden die, volgens mijzelf, niet thuis hoorden in de  stilte. Geluiden van auto’s, treinen, pratende mensen, muziek. Geluid dat door mensen op wat voor manier dan ook gemaakt wordt.

De stilte is overal

Toch is stilte er altijd, overal. Omdat die stilte in me zelf aanwezig is. Ik draag deze stilte altijd bij me, overal. Jaren geleden kon ik nog geen minuut stilzitten. Maar ik kan steeds meer genieten van de complete stilte, in mijn hoofd en lichaam. Zelf ervaar ik hoe belangrijk het is om regelmatig bewust de stilte op te zoeken door bijvoorbeeld wandelen in de natuur, mediteren, mijn lichaam helemaal ontspannen, diepe ademhaling, yoga. Of door gewoon naar buiten te kijken, zonder wat ik zie te benoemen. Mijn ogen laten rusten.

Ik kan mijn ogen ook dicht doen en voelen hoe de rust, of onrust, in mij is. Steeds vaker kijk ik echter met open ogen de wereld in, zonder dat wat ik zie te benoemen of een naam te geven. Ook dat is stilte. Vaak komt er snel een oordeel: het is nat buiten, oh de blaadjes vallen van de boom, mooie schaduwen op het grasveld. Voordat ik het weet, beland ik dan in een verhaal. Als ik het lastig vind stil te worden in mijn hoofd, ga ik met mijn aandacht naar mijn ademhaling. Mijn altijd maar doorgaande ademhaling. Ik voel hoe bij mijn inademing mijn buik wat uitzet en bij mijn uitademing weer inzakt. Tegelijkertijd voel ik hoe ik met iedere uitademing iets meer kan ontspannen. Jeetje wat een genot om ook echt de wereld in te kunnen kijken, zonder al die gedachten.

Steeds vaker zonder gedachten

Mijn hoofd zat altijd vol met gedachten, onophoudelijk. Ik dacht dat dat normaal was, totdat ik van een vriend van me leerde dat hij eigenlijk meestal geen gedachten had. Eerst geloofde ik er helemaal niks van, maar het bleek echt zo te zijn. Als ik bijvoorbeeld wandel in de duinen en uitkijk over mijn favoriete meer, ervaar ik automatisch de stilte. Tegenwoordig kan ik deze stilte steeds meer ervaren, waar ik ook ben. Dankbaar dat hij me dit heeft laten zien en dat ik dit nu ook regelmatig kan ervaren. Natuurlijk, we hebben ons brein niet voor niets. Een groot geschenk ook! Maar ik gebruik het liever voor nuttige dingen en niet voor alle verhalen en illusies die we er mee kunnen creëren.

explore more