In Simple Living

Zo leerde ik hoe belangrijk het is om alleen te zijn

Portret Hedwig, Jeroen en de VW bus

Altijd onderweg is non-stop op elkaars lip zitten

Freelance journalist Hedwig (31) reist sinds oktober 2016 samen met haar vriend Jeroen (34) en hun twee hondjes rond in een oude Volkswagenbus. Dat is leuk en gezellig, maar leven op zo’n klein oppervlak zorgt ook voor de nodige irritaties. En voor waardevolle inzichten, uiteindelijk. Eerder schreef Hedwig hier al over hoe het is om voor lange tijd te wonen in een busje en wat ze daarvan heeft geleerd.

‘Worden jullie soms niet hartstikke moe van elkaar?’ ‘Raken jullie er niet op uitgekeken áltijd maar met zijn tweeën te zijn?’ ‘Hoe is het voor je relatie, om op elkaars lip te leven in een klein busje?’

Logisch ook, dat mensen zulke vragen stellen. Voor veel mensen is een eerste vakantie samen al een dealbreaker: ineens kom je erachter dat je elkaar voorheen nèt genoeg zag om leuk te blijven doen. Maar het is niet altijd leuk, ook niet op vakantie – en ook niet in een busje. Zeven vierkante meter, daar hebben we het over, zonder een aparte ruimte om je in terug te trekken.

Ik maakte me er echter totaal geen zorgen over, toen we eenmaal het plan hadden opgevat ons hoofdstedelijke appartement in te ruilen voor een oude Volkswagen-bus. Sowieso záten we al een halfjaar op elkaars lip, omdat ik als freelancer graag thuiswerk en Jeroen vanwege een burn-out was gestopt met het werk dat hij deed. Dat ging ook prima. En als ik het nodig had me extra te concentreren deed ik gewoon de werkkamerdeur dicht of zocht ik een koffietent op.

Ooit zullen we altijd samen zijn

We hebben altijd goed samen kunnen zijn. Dat kan voortkomen uit het feit dat onze relatie niet zo standaard begon. Toen ik Jeroen leerde kennen, via internet, was ik vijftien en net met mijn ouders en zusjes naar Zuid-Frankrijk verhuisd. Wat begon als vriendschappelijke chatsessies ging al snel verder als urenlange persoonlijke telefoongesprekken en na een paar maanden ging ik in mijn eentje naar Nederland om hem op te zoeken. In het echt, voor het eerst. Al waren we toen al stiekem een maand en twee dagen samen. Die datum houden we trouwens nu nog steeds aan.

Portret Hedwig en JeroenHet kwam erop neer dat ons samenzijn enkel kon bestaan uit maandenlang smachten (meestal een stuk of drie: we waren gebonden aan schoolvakanties en hadden nauwelijks geld voor tickets) en de meest dramatische kalverliefdedramatiek die je je kunt voorstellen, waarna een of twee weken van intense perfectie volgden. Dat telkens opnieuw, twee jaar lang. Toen was ik zeventien en mocht ik van mijn ouders eindelijk naar Nederland terugverhuizen. Daar woonde ik eerst een jaar alleen, om op mijn achttiende samen te gaan wonen met Jeroen. Eindelijk, dacht ik.

Jezelf vermaken

Ook al zagen we elkaar in Nederland een groot deel van de dag, we deden ook genoeg dingen zonder elkaar, van drankjes met vrienden tot sporten. Sowieso mocht ik graag in mijn eentje een film in de bioscoop pakken, of in een leuk café zitten en de krant lezen, of alleen door de stad fietsen, of in mijn eentje met de honden naar het strand. Hoe meer ik merkte hoe fijn ik dat vond, hoe beter ik snapte dat ik Jeroen helemaal niet zo vaak hoefde te pushen mee te gaan naar iets. Waarom zou hij ook, als ik het in mijn eentje minstens even leuk had?

Geen vrienden in de buurt

In een busje is het anders. We brengen niet alleen de meeste tijd met z’n tweeën door, er zijn ook nog eens weinig alternatieven. We hebben geen vrienden in de buurt en de weinige mensen die we tegenkomen, ontmoeten we samen. En als er eindelijk een keer een bioscoop is, willen we ook allebei, maar vaak zijn we op plekken zó afgelegen dat er geeneens een cafeetje in de buurt is, laat staan een gezellige koffietent waar ik de dag zou willen doorbrengen.

Uitvergrote ergernissen

In het begin was ons nieuwe leven zo heftig dat we blij waren dat we ieder ogenblik op de aanwezigheid van de ander konden steunen, maar heel geleidelijk veranderde dat. Irritaties stapelden zich op, ergernissen om niks. Omdat ons leven vrij eenvoudig is, leken ze alleen tig keer zo groot. Ineens snapten we waarom: het is écht niet normaal om de héle dag op elkaars lip te zitten, ook niet als je elkaar nog steeds van alles te vertellen hebt. Wat in ons oude leven heel natuurlijk verliep, moesten we nu kunstmatig forceren. Waar we als dolverliefde tieners zo naar verlangden, konden we nu niets anders dan de nek omdraaien. We moesten minder vaak samen zijn.

Genieten van wat ík wil

Het is soms lastig, maar ik kan trots zeggen dat we er steeds beter in worden. Het scheelt ook dat we op sommige vlakken totaal anders zijn, dus we hóeven ook niet alles samen te doen. En ik ben blij dat we het elkaar nog nooit kwalijk hebben genomen wanneer de ander liever iets alleen deed. Ik begin er ook steeds meer van te genieten om dingen te ondernemen zonder Jeroen, en hem daarna uitgebreid te vertellen over wat ik heb meegemaakt – of niet.

Zo ga ik steeds vaker langer wandelen, met of zonder honden, en kruiden plukken, of ik verlies mezelf in een boek en probeer expres zo lang mogelijk niets te zeggen. Ik vind het ook heerlijk als Jeroen opgaat in het editen van zijn video’s, en we wel samen in de bus zitten (maar dan niet vlak naast elkaar) en tegelijk in een wereld van onszelf. De regels zijn gewoon veranderd. Wie allebei een drukke baan heeft en veel hobby’s en vrienden, moet moeite doen om tijd voor elkaar te maken. Bij ons is het precies andersom.

Versluierd schuldgevoel

Toch valt me regelmatig op dat ik een soort versluierd schuldgevoel in mijn onderbewustzijn eropna houd, wanneer ik besluit iets in mijn eentje te doen en niet met Jeroen. En het kost altijd net iets meer moeite om te besluiten iets alleen te doen dan samen. Het is gek hoe diep dat in ons verankerd zit, dat iets zonder iemand anders niet telt. Alsof dat het meest juist is.

Nu weet ik ook wel dat Christopher McCandless in zijn schoolbuswrak in de wildernis van Alaska als laatste schreef dat geluk niets betekent als je het niet deelt en ik moet er niet aan denken om de rest van mijn leven alleen te zijn, maar als ik iets heb geleerd dan is het wel om in mijn eentje te genieten van de dingen waar ík van geniet, en het geluk en de blijdschap daarvan mee te nemen naar mijn relatie met Jeroen.


Volg de avonturen van Hedwig, Jeroen en hun twee honden Tommie en Olaf via Instagram (@hedwigwiebes), Facebook, Jeroens YouTube-kanaal en hun blog: liveslowdriveslower.com.

Tekst en beeld: Hedwig Wiebes

Dit vind je misschien ook interessant

explore more